JoomlaTemplates.me by FatCow User Reviews

Życiorys

Kazimierz Lisiecki:

Kazimierz Lisiecki, przez swoich podopiecznych zwany „Dziadkiem”, twórca Ognisk Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy, nieoceniony opiekun i wychowawca, pedagog, późniejszy wieloletni dyrektor Państwowego Zespołu Ognisk Wychowawczych w pamięci całej wielkiej „Ogniskowej Rodziny” zajmuje miejsce szczególne.

Jako dziecko, w latach I wojny światowej należał do licznej grupy wychowanków burs Rady Głównej Opiekuńczej. Swoją działalność pedagogiczną rozpoczął w 1918 r. w Klubach Gazeciarzy. W 1919 roku, z grupą przyjaciół z Wolnej Wszechnicy Polskiej, wśród których było wielu „bursiaków” stworzył  Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy

 

14

 

zimierz Lisiecki urodził się 9 lutego 1902 r. w Żbikowie (obecnie dzielnica Pruszkowa) w rodzinie stolarza kolejowego jako szóste dziecko. Podczas epidemii tyfusu zmarła matka Kazimierza.  Wkrótce potem znalazł się on w Bursie Rady Głównej Opiekuńczej w Żbikowie, a następnie w Bursie RGO w Warszawie przy ul. Wielkiej (obecnie Poznańska).
Ojciec Kazimierza został ewakuowany do Rosji.

Już jako piętnastoletni chłopak w 1916 roku Kazimierz Lisiecki prowadził zastęp harcerski w Żbikowie w bursie p. Czesława Babickiego.

W 1918 roku Dyrektor RGO w Warszawie, p. Marian Adamowicz powierzył Kazimierzowi Lisieckiemu prowadzenie w Warszawie przy ul. Miodowej Klubu Gazeciarzy.

„Warszawscy gazeciarze – to były dzieci słońca i radości. Brak im było domu. I właśnie w tych latach grozy znalazł się wychowanek Wolnej Wszechnicy Polskiej, kolega Kazimierz Lisiecki, który zorganizował na Placu Teatralnym Klub Gazeciarzy. Wespół z Zosią Dłużewską pomagałyśmy mu w tej pracy (...)Kol. Lisiecki był uwielbiany. W dowód najwyższego oddania gazeciarze ochrzcili go imieniem „Dziadka”, bo tak był wówczas nazywany komendant Piłsudski przez swych żołnierzy”.
Alicja Dorabialska, „Jeszcze jedno życie”
PAX, Warszawa 1972, s.63

 

  • W roku 1919 „Dziadek” podejmuje studia na wydziale Pedagogicznym Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie studiuje do 1923 r.

  • Również w roku 1919 z inicjatywy Kazimierza Lisieckiego powstaje Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy.

  • W lipcu 1920 roku „Dziadek” zgłasza się na ochotnika do wojska, gdzie służy do końca roku.

  • W latach 1924 – 1925 Kazimierz Lisiecki kończy roczny kurs dla wychowawców przy Ministerstwie Opieki Społecznej i podejmuje pracę jako wychowawca w Towarzystwie Gniazd Sierocych Kazimierza Jeżewskiego.

  • W sierpniu 1927 r. zawarł ślub z Marią Ciechowską w kościele Św. Krzyża w Warszawie.

  • W latach 1927 – 29 Kazimierz Lisiecki pełni funkcję wiceprezesa Związku Zawodowego Wychowawców Polskich Zakładów Wychowawczych. W latach 1930 -31 jest członkiem zarządu tego związku.

  • W 1928 roku Lisiecki pełni funkcję dyrektora – wychowawcy  w Towarzystwie Gniazd Sierocych Kazimierza Jeżewskiego.
    3 marca 1928 roku zostaje zarejestrowany statut Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy, które powstało z inicjatywy Kazimierza Lisieckiego.

  • W roku 1928 powstaje też pierwsze Ognisko w Warszawie przy ul. Hipotecznej 5.

  • W tym samym roku ma miejsce podróż służbowa Kazimierza Lisieckiego, który jako przedstawiciel Związku Zawodowego Wychowawców i dyrektor Towarzystwa Gniazd Sierocych zwiedzał zakłady wychowawcze w Berlinie, Paryżu, Londynie i Wiedniu.

  • W 1930 r. powstało Ognisko przy ul. Senatorskiej 29.

  • W 1932 r. TPDzUl organizuje Biuro Dzienników i Czasopism, które staje się miejscem pracy dla wielu gazeciarzy i jest do 1939 roku bazą finansową dla Towarzystwa.

  • W 1933 roku powstaje Ognisko Praga przy ul. Środkowej 9, a w 1934 Ognisko Śródmieście przy ul. Nowy Zjazd 9.

  • W roku 1938 Ognisko Śródmieście zostaje przeniesione na ul. Długą 13, a w uroczystym otwarciu Ogniska bierze udział Prezydent RP Ignacy Mościcki.

  • W 1938 r. powstają również Ogniska w Grudziądzu i Łodzi, a w 1939 w Toruniu.

  • Przed wojną Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy prowadziło wypoczynek wakacyjny dla dzieci w Zajezierzu, Małkinii, Lipinach oraz Fronołowie nad Bugiem.

  • Dziadkowe Ogniska przy ul. Długiej i Środkowej działały również w okresie wojny i okupacji. Wychowankowie Ognisk brali udział w walkach Powstania Warszawskiego. Wielu z nich zginęło, a Ognisko przy ul. Długiej legło w gruzach.

  • Po upadku Powstania Warszawskiego Dziadek wraz z Ogniskową Rodziną opuścił stolicę, a Ognisko funkcjonowało na wygnaniu w Giełzowie (woj. kieleckie).

  • W 1945 roku Dziadek z ogniskowcami wrócił do Warszawy, a Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy wznowiło normalną pracę najpierw w Ognisku Praga, a wkrótce potem , bo od jesieni 1845 r. w Świdrze przy  ul. Mickiewicza 21 i 23.

  • W 1952 roku ówczesne władze Polski Ludowej zlikwidowały TPDzUl.

  • W latach 1952 – 56 Ognisko Świder funkcjonowało jako Państwowy Dom Dziecka – „Ognisko”, a Ognisko Praga jako świetlica całodzienna.

  • Dziadek Lisiecki nie godził się z tą decyzją i dzięki wsparciu wielu przyjaciół walczył o odmienność Ognisk.

  • W 1956 r. Minister Oświaty powołał Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych, którego Dyrektorem Naczelnym został Kazimierz Lisiecki – „Dziadek”.

  • W sierpniu 1956 roku PZOW otrzymał specjalny statut.

  • „Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych jest instytucją wychowawczo – opiekuńczą, powołaną do życia w celu kontynuowania i rozwijania pod kierunkiem Kazimierza Lisieckiego, systemu wychowawczego, wypracowanego przez niego w ciągu 28 – letniej działalności wychowawczo – opiekuńczej w ogniskach byłego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy i – po upaństwowieniu – w upaństwowionych Ogniskach w Warszawie i w Świdrze”.

  • Wkrótce po tym następuje rozwój Ognisk.

  • W 1957 roku powstaje Ognisko Muranów.

  • W 1959 w Sopotni Wielkiej k/ Żywca dzięki zaradności i staraniom Dziadka powstała piękna baza na obozy letnie i zimowe dla dzieci ze wszystkich Ognisk.
    Od 1960 r. działa Ognisko Gdynia, a w 1964 rozpoczyna działalność Ognisko Starówka.
    Kazimierz Lisiecki przez wszystkie lata swojej pracy budował system wychowawczy odmienny od schematów zalecanych przez władze Polski Ludowej, dlatego też stale czyniono starania by likwidować odmienność i indywidualność koncepcji wychowawczej Dziadka.

  • W 1971 roku ówczesne władze oświatowe doprowadziły do tego, że Kazimierz Lisiecki przeszedł na emeryturę. Wkrótce po tym ciężko zachorował i 8 grudnia 1976 r. zmarł. Został pochowany na cmentarzy wojskowym na Powązkach w Warszawie.

  • W ostatniej drodze towarzyszyły mu tłumy wychowanków i przyjaciół. Za swoją piękną pracę i zasługi był wielokrotnie odznaczany i nagradzany.
    Otrzymał miedzy innymi;
    - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
    - Złoty Krzyż Zasługi
    - Order Uśmiechu
    - Nagrodę Miasta Stołecznego Warszawy za wybitne zasługi w dziedzinie wychowania dzieci i młodzieży oraz wieloletnia pracę w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci Ulicy
    - Tytuł „Zasłużony Nauczyciel PRL” za wybitne zasługi w okresie wieloletniej pracy nauczycielskiej
    - Złota Odznaka „Zasłużony Działacz TPD